Dolomit to naturalny minerał, zawierający oprócz magnezu również wąglan wapnia, żelazo, glin, krzemionkę, mangan, cynk i miedź. Zawartość magnezu w jednej tabletce dolomitu wynosi około 32 mg, wapnia - 54 mg. Dla terapii magnezowej istnieją jednak przeciwwskazania. Należy do nich obniżona wydolność nerek, bezmocz, odwodnienie. Tego preparatu nie powin­no się stosować przy nadmiernym zwolnieniu akcji serca (poniżej 50 uderzeń na minutę), przy bloku przedsionkowo-komorowym. Dolomit nie powinien być stosowany z antybiotykami z grupy tetracyklin. Istnieje też możliwość wy­stąpienia interakcji między lekami przeciwzakrzepowymi a jonami magnezu i wapnia, które mogą zmniejszać wchłanianie leków przeciwzakrzepowych. Na rynku mamy kilka rodzajów dolomitu - w tabletkach oraz granulkach dla diabetyków. Zakłady "Dolpes" wyprodukowały dolomit - granulat z glukozą, stosowany w profilaktyce medycznej oraz dożywianiu młodzieży szkolnej. Zakłady Górnicze Dolomitowe z Bytomia wyprodukowały preparat zawierający węglan wapnia i magnezu. Do produkcji rolniczej i leśnej służy Dolpasz -mineralna odżywka, dodawana do paszy dla wszystkich zwierząt. Dolovit - to mineralna odżywka, stosowana w produkcji warzywniczej i ogrodniczej. Dolosor-bent stosowany jest jako dodatek do masy paliwowej, na przykład w kotłowniach, przez co zmniejsza się emisja dwutlenku siarki. Dolaqua to preparat dodawany do zbiorników wody pitnej. Spełnia funkcję neutralizatora szkodliwych metali ciężkich. Preparaty te produkuje "Dolpes" z Tarnowskich Gór. Pojawiły się również odmiany samego dolomitu: Dolovit z witaminą E oraz Multimineral - z dodatkiem selenu. Ich stosowanie zaleca się w okresie ciąży i karmienia. Produkuje je firma "Rhone-Poulenc-Rorer" z Kolonii, która proponuje zażywanie dolovitu w sytuacjach stresowych, przy osłabieniu zdolności koncentracji, spadku wydolności. Należy go stosować również przy wykonywaniu ciężkiej pracy i uprawianiu sportu wyczynowego, przy zmianach skórnych oraz u dzieci w okresie wzrostu. Natomiast należy unikać zażywania Dolovitu z witaminą E przy zaburzeniach czynności nerek i przy kamieniach wapniowo-magnezowo-amonowo-fosforowych. Olejek z tej rośliny (ściślej: jej kwiatów) leczy stłuczenia, żylaki, wrzody i oparzenia słoneczne. Używano go przy anemii, reumatyzmie, bólach głowy. Ziele działa moczopędnie, przeciwkrwotocznie i wzmacniająco. Napar z niego stosuje się przy nieżytach dróg trawiennych, wiatrach, zgadze, zaburzeniach jelitowych, bolesnym miesiączkowaniu. Dobrze dezynfekuje rany. Uwaga: napar z dziurawca z dodatkiem mięty pomaga małym dzieciom w trawieniu wszystkich białek. W ten sposób chronimy dziecko przed skazą białkową. Taka herbatka działa również na dorosłych - wpływa na apetyt, uwalnia od nerwicy i może przywrócić pełną sprawność seksualną kobiecie i mężczyźnie. Jak pisze Witold Poprzęcki w swojej książce '"Ziołolecznictwo", dziurawiec jest najcenniejszym zielem naszej flory. Ale - po wypiciu nalewki z dziurawca nie wolno się opalać! Zawarta w nim hiperycyna uczula skórę na światło słoneczne.