Jigoro Kano był raczej filigranowym chłopcem, ponieważ mając dwadzieścia lat nie ważył nawet czterdziestu pięciu kilogramów. Poskutkowało to represjami ze strony jego kolegów. Udało się wtedy namówić przyjaciela rodziny Nakai Bansei’a (który de facto był członkiem gwardii szoguna) do tego, aby namówić Kano trenowania ju-jitsu. Następnie pojawił się jednak problem, ponieważ nie dało się znaleźć odpowiedniego mistrza, który by mu tę wiedzę przekazał. Na szczęście pojawiła się odpowiednia szkoła - Tenjin Shin'yō-ryū – i Jigoro zaczął gorliwie trenować. Był w tym tak dobry, że już w wieku dwudziestu jeden lat uzyskał tytuł „shihan”, co oznacza mistrz. Został wtedy asystentem instruktora, który niefortunnie wkrótce zachorował i zmarł. Kano pozostał na lodzie, ale niedługo potem znalazł kolejną szkołę – Kito Ryu. Tutaj jednak było nieco inaczej. Większy nacisk był kładziony na samą walkę niż na układy formalne kata (który był wysoce sformalizowanym rodzajem ćwiczeń stosowanym w różnych tradycyjnych sztukach i sportach walki).